Topp 20: Nintendo (NES) leikirnir

Það var í febrúar árið 1991. Ég átti afmæli og fékk gjöf frá mömmu. Risastór pakki. Í honum var Nintendo Entertainment System. Tölvan, tvær fjarstýringar, appelsínugula byssan og Super Mario/Duck Hunt combo leikur. Djöfull var ég sáttur. Ég á tölvuna ennþá og hún virkar vel. Ég get ekki ímyndað mér hve miklum tíma ég eyddi, og hef eytt, í að spila Nintendo leiki síðan þennan örlagaríka afmælisdag fyrir 21 ári. En þar sem ég hef spilað hundruð NES leikja, þá ákvað ég að gera lista yfir uppáhalds 20 leikina mína. Ég spilaði þá alla í gegn aftur, annað hvort á upprunalegu Nintendo tölvunni minni eða í emulator á Nintendo Wii.

[20] Ninja Gaiden (1989)

Af öllum leikjunum á þessum lista, þá er Ninja Gaiden sá eini sem ég hef ekki náð að vinna. Sama hvað ég reyni. Sama hvaða GameGenie svindl ég nota. Ég dey alltaf endalaust og gefst upp. Hann er óeðlilega erfiður. Fyrir mér þá virðist vera óraunhæf hugmynd að ég muni sjá síðasta cut-scene-ið. Í fyrstu minnir hann margt á Castlevania – sama basic uppbygging – en þrátt fyrir að þeir leikir séu erfiðir, þá er í hið minnsta hægt að klára þá. Ég trúi lengi að ég væri bara svona lélegur en eftir að Angry Video Game Nerd gaf út sýna rýni á leiknum, kom í ljós að við erum á sama stað. Í raun, þá er ég sammála öllu sem AVGN segir í sínu myndbandi. Leikurinn er frábær: góð grafík, tónlist, söguþráður og næstum allt bara; en er gerður allt of erfiður.

[19] The Simpsons: Bart vs. the Space Mutants (1991)

Talandi um að vera erfiður leikur. Jesús. Ég hef elskað Simpsons síðan ég man eftir mér og spilaði því þennan leik endalaust á fyrri hluta tíundaáratugarins. Geimverur eru að gera innrás á jörðina og þeir nota vissa hluti til að fá krafta sína (eða eitthvað álíka). Í fyrsta borðinu þarf maður að lita eða fela alla hluti sem eru fjólubláir. Það hljómar kannski ekki erfitt en það er vangefið. Útum allt eru geimverur sem þú getur ekki drepið. Það er næstum engin leið að fatta hvernig maður losnar við suma hlutina. Það er einstaklega auðvelt að rekast í geimveru… Gæti haldið áfram. Það er samt hrein nostalgía að spila leikinn í dag svo hann fær að vera á listanum.

[18] Jurassic Park (1993)

Jurassic Park kvikmyndin var svo mikið event þegar hún kom út á sínum tíma. Leikföngin, límmiðarnir, nammið, beinahulstrið á VHS spólunni… Spennan sem fylgdi því að bíða eftir að hún kæmi í bíó. Man ennþá eftir því að sitja í myrkvuðum salnum, starandi á skjáinn – skíthræddur. Maður hafði náttúrulega ekki séð neitt þessu líkt áður. NES leikurinn er ekki besti leikur allra tíma en ég hafði alltaf gaman af honum og þegar ég spilaði hann aftur núna, þá fannst mér hann eiginlega skemmtilegri en í gamla daga. Fjölbreyttur með fínni tónlist og graffík. Góð skemmtun.

[17] The Flintstones: The Rescue of Dino & Hoppy (1991)

Frekar einfaldur, en á köflum erfiður, side-scroller leikur. Litríkur með skemmtilegu plotti. Spilaði hann mikið hjá vini mínum sem átti hann í gamla daga.

[16] Little Samson (1992)

Þetta er eini leikurinn hér sem ég hef aldrei spilað á Nintendo tölvu, bara í emulator. Rakst á hann og ákvað að prufa. Minnir stundum á Mega Man en er um leið allt öðruvísi. Þú getur skipst á að vera titilpersónan, dreki, steinakarl og mús. Allar persónurnar hafa sína hæfileika og veikleika. Mjög góð skemmtun.

[15] Gremlins 2: The New Batch (1990)

Afskaplega flottur NES leikur og geðveikt erfiður. Held að ég hafi aldrei náð að klára hann á sínum tíma. Þú spilar sem Gizmo sem er að reyna að komast í gegnum stórhýsið úr kvikmyndinni. Vondu karlarnir eru aðallega gremlingarnir úr myndinni, bæði venjulegu og erfðabreyttu.

[14] Bucky O’Hare (1992)

Annar leikur þar sem þú getur skipt um persónu. Mjög erfiður en einnig svakalega ávanabindandi.

[13] Metroid (1986)

Einn af þessum klassísku leikjum. Spilaði hann fyrst útaf þáttunum Captain N: The Game Master en erkióvinurinn í leiknum, Mother Brain, er einnig helsti óvinurinn í þáttunum. Ég dýrka hann ekki jafn mikið og margir en hann er samt sem áður geðveikur leikur.

[12] Chip ‘n Dale Rescue Rangers (1990)

Ekki erfiðasti leikur í heiminum en hann leynir á sér. Spilar sig mikið inn fyrir nostalgíuna.

[11] Batman (1989)

Einn af þessum ‘byggður á kvikmynd’ leikjum sem er ekkert eins og kvikmyndin sem hann er byggður á. Mjög skemmtilegur og mjög erfiður. Vangefið góð tónlist.

[10] The Fantastic Adventures of Dizzy (1991)

Man ennþá þegar ég fékk pening frá mömmu til að kaupa mér leik og fjárfesti um leið í þessum. Gyllt leikjahulstur og alles. Þetta er leikur sem er jafn skemmtilegur í dag og hann var fyrir 20 árum. Þú spilar sem eggið Dizzy og þarft að bjarga öðrum eggjum. Útum allt eru hlutir sem þú þarft að nota en þú getur bara borið þrjá hluti í einu. Það tekur langan tíma að fatta hvernig maður kemst í gegnum hann allan, en það er þess virði.

[09] Kid Icarus (1986)

Það er ekki mikið talað um Kid Icarus. Kannski því hann var frekar pirrandi persóna í Captain N þáttunum. Hvað um það. Upprunalegi leikurinn er awesome. Sérstaklega þemað, sem  er þarna uppi með Mario og Zeldu þemalögunum. Skil ekki af hverju það komu ekki fullt af framhöldum. Það er reyndar hægt að spila sem Pit í Super Smash Bros. Brawl.

[08] Castlevania III: Dracula’s Curse (1990)

Fyrsti leikurinn var mega góður, fílaði ekki fyrsta framhaldið en þriðji leikurinn í seríunni var bestur. Það er meiri fjölbreyttni í honum, maður getur spilað sem aðrar persónur og valið mismunandi leiðir til að halda áfram. Hann er fáránlega erfiður á köflum og hefur sömu tvo hluti sem ég hataði við fyrsta leikinn: þegar maður fær högg, þá kastast maður aftur á bak og stigarnir virka bara ef maður ýtir á upp eða niður á nákvæmlega réttum stað. Samt sem áður, mega leikur. Angry Video Game Nerd hefur tekið alla þrjá leikina fyrir.

[07] Teenage Mutant Ninja Turtles III: The Manhattan Project

Allir sem áttu NES tölvu vissu um martröðina sem var Teenage Mutant Ninja Turtles leikurinn. Ég fæ ennþá skrítna tilfinningu við (að reyna) að spila hann. Framhaldið, Teenage Mutant Ninja Turtles II: The Arcade Game, var mun betri leikur og þriðji leikurinn var bestur. Munurinn á milli 2 og 3 er samt ekkert svakalegur, þetta eru næstum því sami leikurinn. Ég fílaði samt endakarlana í þessum betur, blanda af illmennum úr teiknimyndunum og kvikmyndunum.

[06] Contra (1988)

Besti skotleikurinn fyrir NES. Klassískur og fáránlega erfiður (eins og næstum allir NES leikir).

[05] Super Mario Bros. (1985)

Síðan Mario kom fyrst fram árið 1981, þá hafa selst fleiri eintök af leikjum með honum heldur en öllum leikjum í The Sims, Grand Theft Auto, Call of Duty og Need for Speed seríunum til samans. Mario er lang vinsælasta tölvuleikjasería allra tíma og að mörgu leiti er það þessum leik að þakka. Fyrsti Super Mario Bros leikurinn (Mario varð ekki Super fyrr en hér) var, og er, geðveikur. Hann fylgdi með Nintendo tölvunni minni svo ég hef líklegast spilað hann um það bil milljón sinnum, og ég get ennþá gleymt mér í honum í dag. Tónlistin er ein sú besta sem finnst í tölvuleijum og allt er gert rétt.

[04] DuckTales (1989)

Ég elska þennan leik. Hann er fullkominn. Tónlistin er geðveik. Stjórnin á Jóakimi Aðalönd er fullkomin og söguþráðurinn einnig. Þetta er nákvæmlega það sem maður vill fá úr tölvuleik sem er byggður á einhverju sem maður elskar. Jóakim er að leita af fjársjóði útum allan heim (og geim) og lætur ekkert stoppa sig. Frábær leikur.

[03] Mega Man 4 (1991)

Ég ætla að viðurkenna það strax að eina ástæðan fyrir því að Mega Man 4 er hérna, frekar en einhver annar úr seríunni, er því ég spilaði hann mest sem krakki. Að mörgu leiti þá er hann leikurinn sem skiptir seríunni í tvennt. Hann er fyrsti leikurinn þar sem maður getur hlaðið byssuna með að halda inni skot takkanum og það er eitthvað sem ég fíla mjög. Allir leikirnir eru klassískir útaf fyrir sig en þessi – með vondukörlunum Skull Man, Dust Man, Bright Man og Toad Man, svo ég nefni nokkra – er uppáhalds minn.

[02] The Legend of Zelda (1986)

Í hvert einasta skiptið sem ég heyri Zelda þemalagið, þá hugsa ég hve awesome það væri að heyra það í kvikmyndahúsi. Af hverju er ekki búið að búa til kvikmynd? Nær allir Zelda leikir sem ég hef spilað eru rosalegir og þessi er engin undantekning. Ég var jafn spenntur að spila hann aftur fyrir þessa grein, eins og ég var þegar ég spilaði hann sem barn. Hann var svo epískur og huge að hann var einn af mjög fáum NES leikjum sem leyfði manni að vista stöðuna sína. Annars hefði enginn náð að vinna hann. Allt við þennan leik er fullkomið.

[01] Super Mario Bros. 3 (1988)

Þegar maður var að spila fyrsta Super Mario leikinn, þá velti maður fyrir sér hvernig það væri hægt að toppa hann. Svar: laufblað sem gefur þér flughæfileika þvottabjarnar og frelsi til að ferðast um landakort og velja borð. Ég spilaði Super Mario Bros. 3 líklegast mest af öllum leikjunum sem ég átti. Hann var umfangsmeiri en fyrsti leikurinn, þannig að það tók miklu lengri tíma að vinna hann. Á sama tíma, þá var ekki hægt að vista stöðuna sína eða halda áfram, þannig að ef maður þurfti að slökkva á Nintendo tölvunni sinni þegar Nágrannar byrjuðu í sjónvarpinu, þá þurfti maður líka að byrja upp á nýtt næst. Það var líka ekki eins og leikurinn væri auðveldur. Sumir heimarnir voru léttari en aðrir en sum borðin, sérstaklega í síðasta heiminum, voru brútal. Mario átti eftir að koma í óendanlega mörgum geðveikjum leikjum (Super Mario World, Super Mario 64, Super Mario Galaxy, New Super Mario Bros…) en fyrir mér, þá verður Super Mario Bros. 3 alltaf sá besti.

- Stefán Birgir Stefáns

Hægt er að fylgjast með sbs.is á Facebook og ég mæli einnig með að þú fjárfestir í bókinni minni Útburður, á Amazon.